Сите се ВИП на мрежи

Да, луѓето сакаат да се претставуваат на интернет дека се побогати, поуспешни и посреќни отколку што навистина се, но тоа нема врска со вас ниту со тоа што вие мислите за нив.

Луѓето не глумат богат живот на социјалните мрежи затоа што мислат дека другите ќе поверуваат дека се милионери, туку затоа што сакаат барем на кратко да поверуваат дека нивниот живот има форма што изгледа „ко што треба“. Во реалноста, поголемиот дел од таа потреба не е за покажување пари, туку за покажување контрола.

Социјалните мрежи се како постојана изложба во која не се прикажува животот, туку неговата најдобра верзија. Мозокот многу брзо учи дека наградата таму доаѓа од одобрување, лајкови и реакции, па почнува да ја врзува вредноста на личноста со тоа колку „добро изгледа“ нивниот живот од страна. И тука се раѓа малата, секојдневна манипулација — не кон другите, туку кон сопствената перцепција.

Фејк богатството најчесто не е буквално богатство. Тоа се патувања што се случиле еднаш, кафе во убав локал што се слика како да е стил на живот, облека што се копира од идентитет што човекот сака да го има, не што го живее. Мозокот не го прави тоа од злонамерност, туку од потреба да ја намали разликата меѓу „како се чувствувам“ и „како би сакал да изгледа дека се чувствувам“.

Во позадина работи споредбата. Човекот не се споредува со реалноста на другите, туку со нивната селектирана верзија. И бидејќи секој го објавува само она што изгледа добро, се создава колективна илузија дека сите живеат поинтензивно, посреќно и поуспешно. Во таков амбиент, дури и просечниот ден почнува да изгледа како нешто што треба да се „поправи“ пред да се покаже.

Постои и нешто поинтимно, речиси незабележливо. Луѓето со објавување не комуницираат само со другите, туку и со себе. Секоја слика е мала порака до сопствената психа дека „јас сум некој што живее ваков живот“. Дури и кога реалноста не го потврдува тоа, објавата создава привремена верзија на идентитет што делува поуредено, посигурно и подобро организирано од внатрешниот хаос.

Затоа не станува збор само за глума, туку за компензација. За обид да се направи животот да изгледа како да има конкретен наратив, дури и кога во реалноста е расцепкан, обичен или во фаза на чекање. Иронично, колку повеќе човекот чувствува дека заостанува, толку повеќе има потреба да покаже дека не заостанува.

Социјалните мрежи само го засилуваат она што веќе постои, потребата да се биде виден како некој што ужива во најубавиот дел од животот, дури и кога реалниот живот во тој момент е само обичен ден со добра слика и внимателно одбран агол.