Каде ја грешиме со нарцисите?

Нарцисите не влегуваат во животот – тие влегуваат на сцена. Со светло, музика и фанфари во глава. И ти си публика. Барем на почеток.

Сѐ почнува магично. Харизма, самодоверба, интензитет. Те гледаат како да си откритие на векот. Те идеализираат. Те креваат на пиедестал што сами го изградиле. И тамам ќе помислиш „ова е тоа“, сценариото менува жанр – од романтична комедија во психолошки трилер со микро-манипулации. И во еден момент стануваме соучесници во сопственото обезвреднување.

Првата грешка што ја правиме? Мислиш дека можеш да разговараш нормално. Седнуваш со добра намера, со логика, со факти, со емпатија. Нарцисот седнува со агенда. Ти зборуваш за чувства, тој зборува за победа. Ти сакаш разбирање, тој сака контрола на наративот. И тамам ќе кажеш „не се чувствував добро кога…“, одеднаш темата станува како ти си премногу чувствителен, драматичен или неблагодарен. Разговорот не е дијалог – тоа е натпревар, а ти ни не знаеше дека си пријавен.

Втората грешка: Сакаш да ги поправиш. Ах, класика. „Само има трауми.“ „Само не знае поинаку.“ „Само треба некој вистински.“
Спојлер: не си ти проект менаџер за туѓо его. Нарцисите не бараат раст, тие бараат публика. Ако некогаш и кажат „ќе се сменам“, тоа е повеќе маркетинг отколку реална стратегија.

Третата грешка: Се обидуваш да докажеш нешто. Им носиш примери. Скриншотови. Датуми. Конкретни ситуации. А тие? Ќе ти дадат алтернативна верзија на реалноста со толкава самодоверба што на крај ти ќе се запрашаш дали навистина тоа се случило. И тамам ќе фатиш воздух, ќе ти речат: „Еве пак драматизираш.“ Гаслајтинг со насмевка. Урбано. Софистицирано. Со мирис на самоувереност.

Четвртата грешка: Го сфаќаш лично. Нарцисот не те напаѓа затоа што си ти. Те напаѓа затоа што мора да биде над некого. Денес си ти. Утре некој друг. Нивното его е гладно 24/7 и бара потврда, восхит, реакција. Твојата реакција е нивна храна. Твојата болка – нивна моќ.

Петтата грешка: Остануваш затоа што „не е секогаш лошо“. Точно. Не е. И токму тоа е трикот. Ќе ти дадат доволно добри моменти за да се сомневаш во лошите. Ќе те вратат со комплимент, со внимание, со „никогаш никој не ме разбрал како ти“. И тамам ќе се стоплиш, циклусот почнува одново. Идеализација. Девалвација. Конфузија. Реприза.

И најголемата грешка: Мислиш дека ако ти се подобриш, односот ќе се подобри. Ќе бидеш помирен. Потивок. Попаметен во зборовите. Ќе внимавaш да не ги „испровоцираш“. Ќе филтрираш. Ќе се прилагодуваш. И ќе се намалуваш. Малку по малку. Сѐ додека не сфатиш дека не се бориш за врска – се бориш да преживееш туѓо его.

Нарцисите не се опасни затоа што се гласни. Туку затоа што знаат да бидат шармантни. Да те направат да се чувствуваш посебно, па после да ти објаснат дека не си доволно. Контрастот создава зависност. Емоционален rollercoaster што мозокот го меша со страст. И затоа, ако нешто те тера постојано да се сомневаш во себе, ако мораш да се објаснуваш за секое чувство, ако излегуваш од разговор уморен наместо разбран – тоа не е длабока љубов. Тоа е динамика на моќ. Границите не се агресија. Тишината не е слабост. Заминувањето не е пораз. Понекогаш најмногу самопочит има во тоа да престанеш да играш во туѓата претстава.

И да, можеби ќе те наречат ладен/а, тежок/а, драматичен/а или крут/а. Но барем нема да бидеш соучесник во сопственото обезвреднување.